Terug naar Group sessions

1:
Ruim een jaar geleden ontmoette ik Maneesha. Op dat moment had ik net een lange relatie verbroken en was ik verhuisd: alles lag open voor me. Ik voelde dat het eerst tijd was om te helen, voor ik verder kon met mijn leven. Ik had al eens therapieën gevolgd bij een psycholoog en haptotherapeut en ondanks dat dat me veel kennis en inzicht had opgeleverd was dit nog niet dusdanig beklijfd dat ik er mee verder kon. Na een periode van individuele haptotherapiesessies en yogalessen bij Maneesha las ik de volgende tekst op de website:

Ik ben hier om op de rode knop te drukken, ik haal je uit je comfortzone, ik laat je voelen dat je veel meer bent dan je beperkende gedachtes, gevoelens en gedrag.

Ik dacht: als het hier niet lukt om oude patronen te doorbreken, dan gaat het nergens lukken. Van jongs af aan heb ik het idee gehad dat ik altijd goed moest presteren, was ik gericht op de ander en daar zeer sensitief in, maar mezelf totaal kwijt. Ik wilde me vrij maken van ballast, loskomen van mijn hoge eisen en van mijn destructieve patronen. Liefde, voeding en zachtheid toelaten, leren genieten, me vrij voelen, in m’n kracht staan en m’n talent inzetten in de wereld. Me laten zien, horen en voelen. In de individuele sessies had ik gevoeld dat Maneesha zich niet omver liet blazen door mijn emoties en de heftigheid waarmee ze zich aandienden; in deze veilige ruimte zou ik het aan kunnen gaan! De veilige basis in mezelf vinden.

De training heeft veel wakker geschud in korte tijd. Middels dromen heb ik veel ervaringen nog doorbeleefd die ik in de groep nog niet aan kon pakken. Ik heb me heel gelukkig en verbonden gevoeld, maar ook heel somber en afgesneden. Nu het traject voorbij is mis ik de vaste momenten van samen de stilte in, maar aan de andere kant was het ook prettig dat het een begrensd tijdspad had omdat dat het de urgentie onderstreepte om elk moment aan te grijpen en het het tegelijkertijd behapbaar maakte. Elk moment is een moment en is een nieuw moment. Elke keer mag ik kiezen: overleven of het leven vieren.

 

2:
Bedankt lieve Maneesha en bedankt lieve allemaal Het voelt voor mij als thuiskomen, een familie erbij. Ik heb jullie steun en liefde gevoeld. De liefde die ik miste heb ik hier bij jullie gevonden. Gevoelens van angst, verdriet, boosheid heb ik doorleefd. Samen zijn, samen dansen en zingen. Het werkt helend. Ik ben jullie allemaal zeer dankbaar en blij het proces aan te zijn gegaan.  Alleen had ik dit allemaal niet gekund. Blij de kracht in mijzelf te hebben gevonden. 100% liefde en 100% dankbaarheid.

3:

Ik leerde Maneesha via een collega kennen en begin januari 2014 individuele haptotherapie sessies bij haar gevolgd naar aanleiding van pijnklachten in mijn lichaam. Via die sessies kwam ik er achter dat ik nog een hoop emotionele bagage met me mee zeulde, emotionele bagage in de vorm van seksueel misbruik en verwaarlozing, die mij bewust en onbewust behoorlijk blokkeerde in mijn doen en laten in het dagelijks leven. Hiervoor had ik ruim 6 jaar psychotherapie gehad om om te gaan met het verleden maar bij de diepere pijnlagen kwam ik niet. Tijdens de haptotherapie voelde ik heel erg sterk dat ik er klaar voor was om het verleden en de pijn en het verdriet echt los te gaan laten, ik stond te popelen om dat te doen maar het lukte me niet om die switch te maken. Toen nodigde Maneesha mij uit om mee te doen met de Embodiment-training en ik wist het, dit gaat het zijn.

Embodiment heeft mij even flink door elkaar geschud en dan vooral vanuit de kern van mijn ziel. En zo alle onzin van wie ik dacht dat ik was van me af geschud en er valt nog steeds een hoop van mij af wat mij niet meer dient. Mijn maskers en muren brokkelen af, met name omdat ik wil dat ze afbrokkelen. Ik moest ze alleen wel eerst herkennen. Ze werden zichtbaar doordat iedereen in de groep een spiegel is en verstoppen kan dan niet meer.

Mijn hoogtepunten waren onder andere dat ik mijn stem gebruikte en flink vanuit mijn boosheid schreeuwde, de boosheid die ik had naar de man die mij heeft misbruikt en Maneesha zei tegen mij: ’Waarom jij? Omdat hij jou licht nodig had. Daarom jij.’ En een tweede keer dat ik echt schreeuwde kwam ik erachter dat ik mijn boosheid niet alleen hoef op te lossen maar moet delen en dat werkte helend.

Wat Embodiment met mij heeft gedaan, is dat ik naar het diepste van mijn ziel heb gekeken en dat ik alle bullshit die ik mezelf vertel even goed aankijk en er N.E.E. tegen zeg. Dat al mijn relaties met anderen flink onder de loep worden genomen en dus ook de liefdesrelatie. Ik zet stappen en heb de moed om daadwerkelijk voor mezelf te kiezen, ik maak keuzes vanuit mijn zijn omdat ik er op durf te vertrouwen dat die goed voor mij zijn. Ook al weet ik niet wat er voor in de plaats komt. Iedere dag omarm ik mezelf, met alles wat daar bij hoort, steeds meer  en daardoor lukt het me ook steeds beter om ook voor anderen open te staan. Want de veiligheid, liefde en warmte die ik zocht zit in mij en daar woon ik.

 

4:

‘Ik loop vast en weet echt even niet meer hoe ik vooruit kom, wat ik zoooo graag wil’. Die vraag was het startpunt van mijn reis. Alles leek tegen te zitten; werk, financiën, relaties en ik zag niet goed hoe ik dat kon ombuigen. Allemaal geen dikke problemen maar het liep niet zoals ik het graag wilde. Ondanks dat ik mijzelf al een stukje beter had leren kennen (dacht ik) door verschillende sessies; mindfulness, reading, hapthonomie, lukte het mij niet om het zware/ontevreden/frustrerende gevoel weg te krijgen.

Na een individuele sessie waarin Maneesha mij al direct inspireerde met haar krachtige en authentieke overkomen en met haar scherpe en pakkende woorden ben ik na enige twijfel gaan deelnemen aan de embodiment training. De twijfel zat ‘m in het feit dat het een groepsproces was. In mijn leven ben ik vaak vooral bezig met anderen en had nu juist besloten om voor mijzelf te gaan. Mij bekroop het gevoel dat de verhalen van de ander weer de focus van mijzelf af zouden halen. Niet wetend dat daar juist ook een kern voor mij inzat…..

Bij de eerste bijeenkomst voelde ik gelijk een bijzondere vibe. Kon ik toen nog niet goed duiden maar het samen in de kring zitten voelde prettig en ook spannend. De woorden van Maneesha over de bullshit die wij onszelf vertellen en de angst die wij onszelf inboezemen hebben mij vanaf het begin af aan getriggerd en ben ik mee aan de slag gegaan. Als ik mijzelf weer ‘zwaar’ voelde ging ik echt het gesprek met mijzelf aan. ‘Is het echt waar wat je nu tegen jezelf zegt?’ Echt 100% puur en eerlijk zijn tegen mijzelf. Viel nog niet altijd mee want mennn…. ik heb mijzelf behoorlijk voor de gek zitten houden.

Ergens halverwege de training waarin Maneesha de volgzaamheid van de groep op een heftige en confronterende manier benadrukte, werd ik flink wakker geschud. Niet zitten wachten op elkaar maar ruimte innemen en jezelf uiten. En daar draait het bij mij precies om. Eerst dacht ik nog dat het een bewuste keuze van mij was om alles wat er gebeurde in de groep te observeren en in mij op te nemen en niet perse op te reageren. Maar ik kwam er toen achter dat dat juist een patroon is waarin ik vastgeroest zit.

Het observerende gedrag van me is helemaal niet altijd een bewuste keuze van mij maar ik heb mijzelf vooral in die rol geduwd. Dat is door de jaren heen (mede door opvoeding) een mantra in mijn hoofd geworden; toon interesse in de ander, vertel je verhaal als een ander ernaar vraagt en doe vooral maar gewoon (kop niet boven het maaiveld uitsteken). En daar wringt het ook. Ik houd me daardoor heel vaak in terwijl ik me soms graag juist wil uiten. Er zit juist iets in mij dat lekker anders wil zijn/doen dan anderen, maar die mantra in mijn hoofd houdt mij dan weer tegen. Daar zit dus ook het probleem van ‘vast zitten’. Dat zorgt er zelfs ook voor dat ik lichamelijk vast zit denk ik.

Loskomen, dat ben ik echt aan het doen. Loskomen van gedachten die mij klein houden, die mij monddood maken. Maar juist gedachten en gevoelens vaker uiten wat gelijk ook positieve reacties oplevert. Mijn verhaal vertellen, op welke manier dan ook. Ik blijf het soms spannend vinden maar vooral ook heerlijk! Ook vloeien er af en toe tranen als mij een gevoel van eenzaamheid overvalt. Dat duw ik nu niet meer weg maar laat ik komen. Want ja, ik mis iemand naast mij. Lang heb ik dat niet willen/durven toegeven maar het is toch echt wat het is. Ik heb veel vrienden die mij veel liefde geven en daarnaast wil ik ook graag iemand echt aan mijn zijde. En om dat te verwezelijken vergt dat van mij een bepaalde openheid waaraan ik nu werk. Dus naast het verdriet dat er soms is, is er nu ook enorm vertrouwen dat het goed komt. Vandaag is Super Moon. Dus ik weet wel wat ik de kosmos in ga sturen....

Tenslotte is er nog iets heel moois wat ik aan deze training heb over gehouden; het gevoel van dankbaarheid. De maanceremonie heeft daar onder andere aan bijgedragen. Dat vond ik zo’n mooie en bijzondere ervaring. Ik voelde mij daardoor heel licht, stralend en dankbaar. De rituelen die we geleerd hebben helpen om dat gevoel te krijgen. Bijna dagelijks komt nu bij mij het gevoel van dankbaarheid naar boven. Sta ik even stil bij iets moois en dat kan iets groots maar ook iets heel kleins zijn. Dankbaar voor het leven, voor de fijne mensen om mij heen, de mooie reis die ik aan het maken ben, voor de prachtige natuur als die om mij heen is. En vooral……. dankbaar dat ik Maneesha in mijn leven ben tegen gekomen.

5:

Mijn leven heeft altijd in het teken gestaan van de ander. Het feilloos aanvoelen wat een ander wil en nodig heeft, ging en gaat me heel goed af. Luisteren naar mijn eigen hart een stuk minder.  Ik kom uit een warm en liefdevol gezin. Mijn ouders hebben altijd gestreefd naar harmonie. Ze leven zich heel erg in in anderen, zijn begaan met anderen en verzorgend ingesteld. Ze gaan confrontaties uit de weg, vanwege de hunker naar harmonie en cijferen zichzelf hierdoor weg. Luisteren niet goed naar wat zij zelf nodig hebben, maar wel naar wat een ander nodig heeft. Nu ikzelf volwassen ben zijn mijn ouders een spiegel voor me. Een spiegel die me wel eens pijn doet en boos maakt. Ik zie mezelf erin terug.

Ik zocht naar onvoorwaardelijke liefde. Mijn zoektocht naar liefde heeft 27 jaar lang geduurd. Vaak dacht ik het ultieme gevoel van liefde gevonden te hebben en te ervaren. Even werd het gat van binnen gedicht, maar toch kwam de leegte vaak weer om de hoek kijken. Mijn zoektocht is gestopt, de echte liefde heb ik gevonden. En ook nog eens heel dichtbij. Namelijk in mijzelf. Een grotere vervulling en bevrijding is er niet. Niemand pakt mij dit gevoel meer af en ik wil dat iedereen weet dat het bestaat

 

6:

Als kind voelde ik al alles en iedereen om me heen. Goed of kwaad het maakte niet uit, het kwam bij me binnen en zorgde al snel voor onzekerheden in mijn leven. Ik zag het als een last, iets wat er niet hoorde te zijn. Aangezien ik opgroeide in een gezin waar de verwachtingen erg hoog lagen en er vooral gepresteerd moest worden was er geen plaats voor mijn gevoel. Ik leerde mijn gevoel weg te stoppen, een masker op te zetten, en me te gedragen zoals het ’hoorde’. Dit resulteerde in een turbulente jeugd met veel angsten en onzekerheden.

Zodra ik de mogelijkheid had ging ik zoveel mogelijk op reis, zoekende naar antwoorden. Dit zorgde langzaam voor scheurtjes in mijn masker. Mijn geest hield in eerste instantie stug vol, maar mijn lichaam begon langzaam te breken. In februari 2012 ging het mis en werd ik ernstig ziek. Ik kon niks meer en heb ongeveer 6 maanden nodig gehad om te herstellen. Tijdens deze periode had ik voldoende tijd gehad om na te denken en was het duidelijk dat ik zo niet verder wilde. Maar het is ongelooflijk hoe snel mijn ego weer de overhand nam en ik mij weer geheel liet lijden door alle verwachtingen die ik mezelf oplegde.

In 2013 ging het weer mis. Ik belande in het ziekenhuis met een wond die niet wilde genezen. De oorzaak ervan hebben de doctoren nooit kunnen achterhalen, maar ik weet nu dat mijn lichaam en geest zo waren uitgeput dat het onmogelijk was om te genezen.

Ik kwam bij toeval op de website van Maneesha terecht. Dit voelde goed! Ik heb een afspraak gemaakt en in maart zat ik voor het eerst tegenover Maneesha. Het was gelijk duidelijk dat ik hier op de juiste plek was. Eerlijk en helder gaf ze uitleg, schetste ze mijn situatie en stelde ze me voor aan te sluiten bij de embodiment cursus. Daar, op dat moment, begon mijn tocht naar mijn diepste zijn.

Vanaf de eerste bijeenkomst was er herkenning. Een groep van prachtige mensen die ook deze reis wilde maken, samen zouden we dit pad bewandelen. Iedereen had zijn eigen verhaal, maar aan het einde van onze reis wilde we allemaal op dezelfde plek uitkomen. Maar er was ook de confrontatie met mezelf. Het besef wat ik mezelf al die jaren had ontnomen, de pijn, het verdriet, de woede. Mijn masker was nog steeds dik, terwijl ik dacht het al bijna niet meer te dragen. De eerste paar sessies hield ik me op de achtergrond, ik was bang iets verkeerd te zeggen. Gedurende de tijd leerde ik mezelf steeds meer te openen. Er kwamen veel emoties los. Emoties die ik zo diep had begraven en nu tot uiting kwamen. Maar dit voelde zo goed, heerlijk dansen, even heel hard te schreeuwen of mijn tranen de vrije loop laten.

Wat er tijdens deze sessie gebeurde heeft mijn leven compleet veranderd. De confrontatie met mezelf, de naakte waarheid, mijn wedergeboorte. Toen werd alles stil. Ik zag de pure waarheid, het licht en de liefde.

De kracht van de groep was en is tot de dag van vandaag enorm. We hebben onze diepste emoties met elkaar gedeeld. Onze band, vol oprechtheid, licht, energie en liefde. Ik ben niet alleen, wij zijn niet alleen, we hebben elkaar!

Ik ben veranderd, ik ben sterker, ik straal, ik lach, ik geniet.

Ik heb mijn lichaam de afgelopen jaren zodanig uitgeput dat ik tijd nodig heb om te genezen. De rust en stilte, de liefde en het licht zorgen ervoor dat ik me elke dag sterker voel. Waar ik voorheen vond altijd aan de verwachtingen van mijn omgeving te moeten voldoen, is er nu rust en helderheid. Ik ben een reis begonnen die nog lang geen einde kent, maar waar het licht en de liefde mij verder de weg zullen wijzen.

7:

Ik voelde me begin dit jaar niet goed. Door mezelf weer eens voorbij te rennen had ik een hersenschudding opgelopen. Ik voelde me angstig, gehaast en rusteloos. Niet zo goed als ik vond dat ik me moest voelen. Langzaam kreeg ik door dat ik in een vicieuze cirkel liep. Alles leek op hoe ik me voelde toen ik een paar jaar eerder opbrandde. Ik dacht dat ik het allemaal inmiddels wel wist, maar blijkbaar deed ik er niets mee.

De eerste bijeenkomst was meteen een eye-opener. Ik zou er maar even bij zijn. Snel door naar een volgende afspraak. Ik had het vooraf aangekondigd, maar had het enorm moeilijk om te gaan. Door wat we in het eerste uur hadden gedeeld, wilde ik al niet meer weg. Ik voelde me verbonden. Het voelde daar rustig. Toch ben ik weg gegaan, hard fietsend. Te laat op de volgende plek. Het was duidelijk. De volgende keren zou ik er helemaal zijn.

Het gevoel van de eerste keer is elke bijeenkomst gegroeid. Verbonden, veilig, open, samen. Het groeide iedere keer, maar we moesten vaak hard werken om daar te komen. Ik liep daar tegenaan. Hoe kon ik telkens weer zo in angst zitten in de meest veilige omgeving die ik me kon voorstellen? We oefenden samen om aan angst voorbij te gaan. Om onszelf te zijn. Om aanwezig te zijn. Om ons te uiten. Om zuiver te zijn. Om samen te zijn. Om elkaar te zijn. Om te zijn. 

We hebben hard gewerkt en veel geleerd. Er was een bijeenkomst waarin we omstebeurt voor de groep plaats namen. Iedereen werd geconfronteerd met alles wat de rest van de groep vond en zag. Voor mij was dit een prachtig moment. Ik voelde me zo gewaardeerd. En hoorde voor de zoveelste keer wat ik al zo vaak had gehoord, maar nog nooit zó duidelijk. Mijn aanwezigheid is waardevol. Ik mag aanwezig zijn. Ik mag mijn plek innemen. Ik mag vertrouwen op mijn intuïtie. 

Het is heel bijzonder wat er in de training is ontstaan door samen te zijn. Door alles met elkaar te delen. Alle narigheid. Alles wat we wilden. Of door te dansen, door stil te zijn, door te huilen. Wat nodig was. Altijd zuiver en vanuit liefde. Ik heb veel maskers achter me gelaten. Ik voel me bevrijd van onzin. Ik heb aandacht, ik heb rust. Ik heb er een stel prachtige zussen bij gekregen. Godinnen. Zij zijn wie ze zijn en dat is goed. Ik ben wie ik ben en dat is goed. 

Ik ben liefde, ik ben verbinding, ik ben krachtig.  En ik ben dankbaar.

 

8:

Ik ben in de Embodiment training gestapt na een traject van ongeveer een jaar individuele sessies bij Maneesha. De eerste individuele sessie had ik aangevraagd doordat ik iedere dag migraineklachten had en dood wilde. Ik was ten einde raad. Ik wilde niet meer. Al dreef een sprankje hoop me blijkbaar naar Maneesha (ik had haar gegevens overigens al 2 jaar daarvoor gekregen). Tijdens de eerste individuele sessie leken puzzelstukjes al op hun plek te vallen. Alsof in een notendop keuzes in mijn leven/ ervaringen/ worstelingen ’logisch’ waren - kloppend. Ze noemde me een Lichtwezen. Licht en Liefde heb ik te brengen. Dat was wel even het tegenovergestelde van wat ik (altijd) voelde..  een diep geworteld gevoel van niet liefde waard te zijn. Mezelf niet oké vinden: stemmetje diep van binnen van dat ik slecht ben. Geen goede energie. Juist geen goede energie.. Dat proberen te maskeren. Maar er inwendig altijd angst voor voelen. Bijna niet met vriendinnen kunnen afspreken zonder die angst te voelen. Angst van: stel dat ik ze lastig val met mijn negatieve lading. Dat ze voelen hoe het is bij mij van binnen. Iedere keer ook als ik een sessie had met Maneesha voelde ik dit: als ik haar knuffel, voelt ze hoe verrot het bij mij van binnen is. Maar dan zei ze daarop het tegenovergestelde: dat mijn energie er een van liefde en licht is. 

Die slechtheid die ik diep van binnen naar mezelf voelde, maakte mijn leven ook behoorlijk grillig. Als ik in die minderwaardigheid zat, zat ik meteen ook rock-bottom. Was ik absoluut niks waard en was alles negatief. Kon ik mezelf bijna niet vooruit krijgen. Had ik een hekel aan het leven en de strijd die het me opleverde. Dus om vooral daar niet te vertoeven, heb ik veel overschreeuwd: mezelf krachtiger neer proberen te zetten dan ik me voelde. Maskers. Altijd moeten. Altijd meer dan 100%. Geen rust. Geen balans.

De individuele sessies zorgden er (meteen na de eerste x al) voor dat de migraineklachten met 70% afnamen. Dat alleen was al een grote winst! 

De angst voor daadwerkelijk contact voelde ik bij Maneesha al. Een stap verder zou het contact in een groep zijn. In eerdere groepstrainingen trok ik me altijd terug, wist ik. Dus ja: nu doorpakken. De embodiment training volgen!

De toon: directheid/ confrontatie/ eerlijkheid die tijdens de eerste groepssessie door Maneesha werd neergezet, maakte me erg blij. Vanaf het eerste moment was het voor mij duidelijk dat ik er volledig voor wilde gaan. Dit voelde zo goed & uniek: vertrouwd, veilig, no-nonsense. Knallen! De begeleiding van Maneesha de beste die ik me zou kunnen wensen. Een groot kado. De enige mogelijkheid om met mijn bullshit en demonen af te rekenen. Eindelijk durfde ik mijn mond open te trekken. Wat ik altijd al zo graag wilde. Hoogtepunten waren alle momenten waarin ik mezelf durfde te leven: te uiten door middel van praten, knuffelen, schreeuwen, dansen.. Bevrijdend. Iedere keer als ik de neiging had om me terug te trekken (eerste aangeleerde beweging) en er vervolgens voor koos om dat juist niet te doen, volgde er een gevoel van vrijheid. Ruimte. Ademen. Even daargelaten of het bullshit was of niet wat er uitkwam. Bullshit was er ook. (Misschien in deze mail ook wel weer) Ik was zo intens verdrietig toen ik afgebrand werd op mijn bullshit. Het maakte me heel nederig. Het was de meest verdrietige en heftige ervaring in de hele Embodiment-serie voor me, en het was het grootste kado dat ik heb gehad. Om werkelijk te gaan leven, moet je misschien eerst een stukje dood gaan. Zo voelde het voor mij wel.

De zin: "Het hart heeft maar weinig woorden nodig".

Belangrijk inzicht! Wat is hart/ wat is ego?

Andere hoogtepunten:

> Hoe heerlijk het is om mantra’s te zingen. 

> Hoe fijn yoga oefeningen zijn om bij je basis te komen.

> het belang van gezonde/ pure voeding. Bless the food.

> Het omarmen van het licht en liefde in mijzelf. Ik ben van donker (de dood) in de richting van het licht (leven en liefde) gaan kijken. Ik wil niet meer dood. Ik wil leven. Ik voel zelfs (veel) dankbaarheid. 

> De zin/ gedachte/ gevoel: "Ik ben jij. Jij bent ik".

> Afrekenen met repeterende negatieve gedachte: "Hum Phat" (tik met 2 vingers op hand)

> Angst voor mijn eigen kracht. Die angst is minder geworden. Ik durf meer te leven wat ik van binnen voel. Ik durf meer te uiten. Ik durf meer mijn kwetsbaarheid te laten zien. 

> Ohm Nama Shivaya: ik omarm het licht en donker in mij. Beiden zijn 1. Een mooie spreuk hierover is: "if you don’t have shadows, you are not standing in the light". Zonder het een, niet het ander. Pas als je een kaars opsteekt in de duisternis, zie je wat er leeft. Dat doe en durf ik nu meer.

> Beter ’zicht’ op mijn energielekken. Ik voel intenser en intuïtiever. En minstens zo belangrijk: trouw zijn aan dat gevoel. Ik vertrouw meer op mijn gevoel. Soms denk ik dan: "wat zullen mensen denken?" en toch: ik blijf sneller trouw aan mijn gevoel en toch de keuze maken die voor mij gevoelsmatig beter is (ongeacht wat anderen denken).

> De ’oefening’: als ik me bijvoorbeeld boos, zielig, onbestemd voel - dit uitvergroten naar 100%. Ik ben 100% zielig! Ik vind dit zooooo lastig/ zoooooo moeilijk. Dan voel je wel dat het onzin is.

> Zo weinig mogelijk "maar" gebruiken... het is: "en".

> Gevoel onderdeel te zijn van iets groots: lichtwezens, aarde, kosmos.. maakt dat ik me minder alleen voel. Het leven is groots. Dat verdient iedere dag dankbaarheid. Ik ben daar veel meer van doordrongen. 

> Het besef dat ik als ik mezelf afwijs, ik daarmee ook de ander afwijs.

En dus omgekeerd naar het positieve: ik wijs mezelf nooit meer af!

> De wezenlijke verschuiving van: "ik deug niet" naar " ik deug WEL" 

> Het gevoel dat ik belangrijk ben. Het gevoel dat ik mijn liefde verdien. Als het in mijn hart voor mezelf stroomt, kan het ook naar de ander stromen.

Er is veel in werking gezet door de Embodiment training.

Er is veel meer ruimte gekomen voor mijzelf en ik ervaar meer adem (letterlijk), liefde, vertrouwen, rust, balans, dankbaarheid en vrijheid. 

Het proces gaat door. 

Dankjewel. Dankjulliewel. Zonder dit groepstraject had ik individueel nu niet op dit punt gestaan. Zonder jullie had ik dit niet allemaal geleerd. Ik ben jij, jij bent ik.

 


Bekijk het roosterTerug naar Group sessions